let’s get a little personal: Mijn zwangerschap, single moeder worden en alles wat ik verder kwijt wil, voor nu;)

Het is al heel lang geleden dat ik een persoonlijk artikel schreef en ik voel dat het weer eens tijd is. Er is zoveel veranderd in mijn leven de afgelopen tijd, dat het voor mij soms echt als een gekke droom voelt. Ik heb nooit een standaard leven gehad en ik denk dat dit iets is wat vooral ook bij mij als persoon past. Daarmee bedoel ik dat ik eigenlijk altijd mijn eigen weg heb willen gaan en vooral niet de droom had ergens in een nieuwbouw wijk, te wonen met een partner en drie kinderen. Ik wilde altijd meer dan dat.

Maar aan de andere kant wilde ik wel graag met iemand samen een leven opbouwen en als ik echt gelukkig zou zijn met die persoon een kindje erbij. Uiteindelijk was ik vorig jaar inmiddels 35 geworden en nog steeds of alweer single en had ik eigenlijk besloten dat ik waarschijnlijk geen kinderen meer zou krijgen. Mij focus lag vooral op mezelf en het genieten van alle andere mooie dingen die het leven ook te bieden had. Voor mij is dat bijvoorbeeld de vrijheid hebben om alleen op reis te gaan. Ongestoord iedere dag aan yoga te doen. Eten vanuit een voornamelijk Ayurvedische filosofie. Met andere woorden gewoon iedere dag exact doen wat ik zelf leuk vind zonder dat ik rekening hoef te houden met iemand anders.

Ik ben iemand die eigenlijk altijd een relatie heeft gehad en in relaties kan ik mezelf soms echt vergeten. Daarnaast heb ik tot nu toe eigenlijk nog nooit een relatie gehad waarin ik echt gelukkig was of waarin ik behandeld werd hoe ik behandeld wilde worden. Ik wist dat als ik dit wilde veranderen ik vooral veel meer de focus op mezelf moest leggen. En dus eigenlijk mijn liefde voor mezelf veel meer moest toelaten en mijn hart naar mezelf moest openen. En dit lukte, de afgelopen zomer was ik gelukkiger dan ooit en genoot ik echt van de ontwikkelingen die ik maakte.

Desondanks was ik wel weer in contact met iemand uit het verleden. En van het een kwam het ander en ik raakte totaal ongepland zwanger. Natuurlijk gebeurt dit ook niet helemaal zomaar. Ik was al 3 jaar niet aan de pil en deze ene keer ook totaal niet voorzichtig. Ik wilde misschien onbewust het risico toch wel nemen. Uiteindelijk wist ik eigenlijk al na 2-3 weken dat er iets niet klopte. Mijn lichaam voelde een beetje anders. Ik had het constant koud, terwijl het 30 graden was overdag. En ik at ineens om 22.00 ‘s avond na een yoga sessie, een hele zak ovenfriet op als een bezetene. Mijn zwangerschaps test deed ik vervolgens al een paar dagen voordat ik overtijd was en binnen een paar seconden was het duidelijk. Ik was zwanger en totaal in paniek. Ik bedacht het ene moment dat ik het gewoon weg kon halen en het niemand zou vertellen. En het andere moment voelde ik aan alles dat weghalen voor mij geen optie was. Ik wilde dit kindje. Dus heb ik de vader ingelicht en eigenlijk kwamen we beiden tot de conclusie dat we wel heel blij waren dat dit was gebeurt. We hadden geen relatie, maar dit kindje was volledig welkom.

In de maanden daarop heb ik het eerlijk gezegd wel heel moeilijk gehad. Ik wilde wel dat de vader en ik een relatie kregen en het kindje samen zouden opvoeden, maar de vader van mijn kindje niet. Hij wilde er voor mij en de baby zijn, maar niet in een relatie vorm. Het doet me nog steeds wel pijn dat dit de situatie is. Maar aan de andere kant ben ik wel ontzettend blij dat ik moeder wordt. We proberen er in ieder geval het beste van te maken voor ons kindje en daar ben ik ook blij om. Maar makkelijk vind ik het niet. Ik wilde altijd alleen een kindje met iemand als het echt samen zou zijn en dus zit ik ook nog steeds volop in de verwerking van het besef dat ik alleenstaande moeder wordt. Iets dat ik nooit had gewild.

De vader van mijn kindje en ik delen wel veel met elkaar, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde. Hij is er wel voor mij, op zijn manier. Wat ik gewoon probeer te zeggen is, dat alleen zwanger zijn iets is wat ik zelf een beetje had onderschat. Vooral op emotioneel gebied. Je draagt een stukje van de ander met je mee en dit is een lief klein mensje dat groei in je buik. Het voelt niet natuurlijk dat deze persoon niet samen met mij is en dat ik alleen ben. Tenminste zo ervaar ik dat en dit is voor mij nog wel een stukje dat moet helen.

Maar het lieve kleine meisje dat in mijn buik groeit geeft mij elke dag ook zo ongelofelijk veel blijdschap. Ik ben nu bijna 27 weken zwanger en ik voel haar volop trappelen. ‘S ochtends al ik wakker wordt hebben we vaak even een gesprekje, waarin ik haar even vertel wat we die dag gaan doen. Waarop zij vervolgens regeert met een aantal schopjes. En gedurende de dag voel ik haar aanwezigheid ook meerdere malen. Ik ben zo ongelofelijk dankbaar dat ik dit wonder mag meemaken. Dat ik moeder mag worden van een klein meisje. Dat ik dit mag meemaken. Ik ben zo ongelofelijk benieuwd naar mijn lieve babytje;).

Dus dat is in het kort mijn verhaal tot nu toe. Ik vind het belangrijk om dit te delen, om zo ook wellicht andere vrouwen die wellicht in een soortgelijke situatie zitten te laten zien dat ze niet alleen zijn. Een relatie is niet vanzelfsprekend, het krijgen van een kindje ook niet. Vooral online lijkt het soms alsof het bij iedereen perfect gaat. Ik zie zelf eigenlijk bijna alleen maar blije zwangere vrouwen met een partner. Alle zwangerschaps cursussen lijken soms gericht op stelletjes en ga zo maar door. Dit is soms heel confronterend.

Toch geloof ik er ook heel erg in dat uiteindelijk alles gebeurt zoals het moet zijn en dat iedereen een eigen pad heeft die hij of zij te volgen heeft. Dat alle dingen die op je af komen een les zijn en dat het aan jouw is wat je er mee doet. Dat je vooral moet luisteren naar je eigen innerlijke wijsheid en moet vertrouwen op jezelf. Vooral jezelf lief moet hebben en moet doen waar jij gelukkig van wordt. En dat alles er mag zijn. Al je emoties, zowel blijdschap als verdriet.

Mocht je zelf ook een single mommy worden en behoefte hebben er over te delen. Je mag mij altijd een e-mailtje sturen of een dm via Instagram. Laten we er vooral voor elkaar zijn. Ik hoop dat je het leuk vond om mijn verhaal te lezen en tot de volgende keer.

Liefs,

Melike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *